Pazartesi, Temmuz 31, 2006
Gercek
Dunyada bu kadar kotu giden seyler varken neden insanlar kucuk meselelerde hic cekinmeden birbirini kirar.
Dun Sabah gazetesini actigimda ana sayfadaki ilk resim ile birden silkinip kendime geldim. O anda tum sorunlarim ucup gitti, her resimde biraz daha kirildi kalbim. Evladinin basinda yigilmis, bir eli dizinde digeri kafasinda aglamaktan baska caresi olmadigini bildigi icin daha da aglayan yikik bir baba. Yine, kizini kollarinin arasina almis, bir zamanlar belkide evi olan yikintilarin icinden kosarak buyuk ihtimal ile yardim istemeye giden, yuzunde ki caresizligin hissedilmemesi mumkun olmayan bir baba daha. Kim hakediyor bunu? Kim, can verdigi ve kendinden cok sevdigi canini enkaz altinda aramayi hakediyor?
Bizde hala "klima bozuldu" diye aglanip duran, simarik bir grup insan.
Bugun canim arkadasim Ezginin "yikinti" isimli blogunu okudum. Kendiside bu konudan bahsetmis. Bloguna "Beirut Update" diye, Beyrutta yasayan sanatci bir kizin blogunun linkini eklemis. "Gercek diye buna denir" dedim kendi kendime. Uzaktan duydugumuz, izledigimiz olaylar boyle koca bir tokat gibi dusuyor yuzumuze. Hala yuzunu cevirebiliyor musun?
"remember love,
remember love." - zena
Foto; Phone Cables - Sami Sarkis
aklima geldi
17:23
1 kisinin aklina gelmis
